و تو ای که می دانی چقدر دوستت دارم
بارها گفته بودم دوست دارم ساعتها روبرویم نشینی و من به چشمانت خیره ،تا دیدگانم سیراب شود
چرا این آرزو را بر دلم گذاشتی ؟
دوست دارم یکی از عکسهایت را نگه دارم تا در تنهایی بهترین لحظات را داشته باشم
چرا این آرزو را بر دلم گذاشتی ؟
گفته بودم دوست دارم تو را در لباس زیبای عروسی بنگرم و بر سر کوه روم و از خوشحالی آن اشکهایی که در چشم می خشکید را با شوق از دیدگان خسته از انتظارم بدر کنم
چرا این آرزوها را بر دلم گذاشتی ؟؟؟
دوست داشتم که تنها نباشی
اما
آن هنگام رفتی و به راحتی مرا به فراموشی سپردی
یادت آورم چه می گفتی ؟
(من تنهایی هایم را با دنیا عوض نخواهم کرد)
شاید
شاید در تنهایی هایت من نبودم ؟
اما من خودم را غرق تنهایی هایت کرده بودم
اما تو
نه تنها فراموشم نمودی
اکنون حتی دیگر نمی خواهی مرا ببینی !
آیا آنانی که در کنارت هستند می دانند چقدر برایم عزیزی
نمی دانی چقدر برایم دشوار هست وقتی می بینم همه راحت می توانند با تو صحبت کنند ولی من باید نظاره گر باشم
آری
آری من به جلگه ی حسودانی رفتم که به همه ی اطرافیانت حسادت می کنم
من به تمام درختانی که از کنارش رد می شوی حسادت می کنم
من به تمام دیوارهایی که تو را احاطه می کنند حسادت می کنم
من به تمام مردمانی که سعادت دیدنت را دارند حسادت می کنم
اما
گمان مبر به همدم تو هم حسادت می کنم
نه
چون در آغوش او آرامی و من به آرامش تو آرام تر
اما کجایی؟
کجایی؟ که این بی خبری تارو پودم را در هم می شکند
کجایی ؟لحظه ای نیست که بتوانم بی یاد تو سر کنم
بارها خواستم فراموشت کنم دیدم که خود فراموش شدم
در خواب می خواستم تصویر زیبایت را از سر بیرون کشم آنچنان سعی نمودم دیدم تصویرت جداشدنی نیست آنچنان با سرعت به من باز گشت که جزء وجودم گردید
تا ابد با جان و دل نگهش خواهم داشت
باورت نمی شود روز به روز بیشتر دوستت دارم
و عشقم عمیق تر می شود
باورت نمی شود که همه جا تو را می بینم
در خیابان در بین جمعیت می بینم که می آیی ...
.در جنگل
لا به لای شاخه ها که خیره می شوم تو را می بینم
چرا قفل لبت را نمی گشایی ؟
چرا نمی گویی عزیز تو کجایی ؟
گفتم با نوشتن آرزوها ودلتنگی هایم اندگی آرام می شوم
اما عشق تو هر روز خروشی در من پدیدار می کند
آیا صداهایی که از اعماق جانم در تنهایی هایم نام تو را زمزمه می کنند را می شنوی ؟
بارها تو را در روز صدا می زنم
گاهی با خشم
گاهی با نوازش
گاهی با خواهش
بعد از خود می پرسم
چرا به یادم نیست
مگر همه ی وجودم مال او نیست
مگر زره های وجودش را که دارد درد می کشد را احساس نمی کند
مگر قلب مهربانش دیگر مال او نیست
اما فقط بدان
فقط بدان
فقط بدان
بند بند وجودم تو را دوست دارد و خواهد داشت و با تو دارد زندگی می کند
هر لحظه تو را می خواند
اما چگونه باید این صداها به گوش تو رسانده شود
نمی خواهم با من به گور بیایند
همه ی وجودم تقدیم به تو است و در تمام نوشته هایم تو حضور داری
در تمام لحظه هایم هم همچنین
دوستت دارم
دوستت دارم
...
...
...
تا بی نهایت
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید