(3)
درددل
بیاد آورم آن روزها و سالهای قدیم
بود عشق و دوست داشتن ها
با ترس و بیم
...
مردمان در پلیدی ها می غلطیدند
ای عجب عشق وعاشقی راعیب می دیدند
چه بسیار خودکشی ها شنیدی
یک زمان خودجای آنها ندیدی
بگذریم از آن روزگاران تلخ و شیرین
آن شادکامی ها و ناکامی های دیرین
آمد باز لحظه های چشم انتظاری
آن سخت سنگین رفتن ثانیه ها
دانی آن سخت و سنگین رفتن ثانیه ها
نیز می گذشت
اما غباری جانسوز و بنیان کن
بر تا رو پودم می نشست
چرا هیچ آبی این غبار را
از تن خسته ام نمی شست
چرا هیچ نهالی در این دل
واپس مانده ام نمی رست
چرا تاریک است و تار این روزگارم
چرا بادی بر نمی دارد این غبارم
چرا هیچ آتشی نمی آید تا بسوزاند مرا
نیستم گرداند از این حالت بگرداند مرا
چرا گم شدم
من در این دشت بی روح
چرا غرقه شدم
من که بدم در کشتی نوح
تا شوم اندکی از غم رها
باز یاد آرم غم روی ترا
باز می روم در لحظه های چشم انتظاری
باز سخت و سنگین می رود ثانیه ها
صدای این عقربه ها
چه محکم زد بر سرم
چه گوئی چه سازی
چگونه جان سالم در برم
از قصه هایم دل مجنون غمگین شود
دل هر عاشقی زین سخن خونین شود
می شوم دراین روزهای غم بارغمگین تر
من که بودم سبکبال
می کشیدم درایام سنگین پر
اگرندانی و نخوانی ازین نوا هیچ
برای دردهای عاشقی دوا مپیچ
چه می دانی که چیست لحظه های چشم انتظاری
چه می دانی چه سخت و سنگین می رود ثانیه ها
آه که چه روزهایی نشستم در کمین
تا روحم گردد آزاد و رها
پرکشد شاید بیند روی ماه ترا
در لحظه های چشم انتظاری
چه سخت وسنگین می رود ثانیه ها
آرزو کردم روم در آغوش زمین
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید